รอเวลาให้เธอเหงา
รอให้เธอนึกถึงเราเมื่อเหว่ว้า
มีความสุขเพียงบางคราว. . .
มีคุณค่ากับเขาเพียงบางเวลา
ก็ยินดีรับมันตลอดมา. . .
กับการเป็น “คนคั่นเวลา” ในความจริง

ฉันรู้ตัวดีว่าฉันเป็นใคร
และฉันก็รู้ดีว่าไม่มีอะไรไปสู้เขา
เอาหัวใจวางเดิมพัน. . .
แต่สิ่งที่เกิดกับมันคือเธอไม่เอา

ยิ่งอยากใช้คำว่าเรา. . .
ยิ่งเข้าใกล้คำว่าเหงาและเดียวดาย
อยู่ในสงครามที่ไม่มีทางสู้
แต่ยังดิ้นรนถึงแม้จะรู้ว่าไม่มีความหมาย

ไร้อาวุธ. . . ไร้หนทาง. . .
เหลือเพียงความอ้างว้างเคียงข้างกาย
เป็นเพียงนักรบในแดนตาย. . .
ที่รอวันโดนทำลายด้วยน้ำมือตัวเอง

ขอขอบคุณข้อมูลจาก

จากหนังสือไม่อยากหายใจเมื่อไม่มีเธอ

เกิดเป็นแผลที่ตรงจิตใจ ก็ไม่ระวัง
กว่าจะรู้ว่าโดนหักหลัง ก็ทิ้งกันไป
เปลี่ยนให้ฉันเป็นคนอ่อนแอ
แต่ไม่ได้แปลว่าขอให้เธอกลับมารักกันเข้าใจไหม

แค่หัวใจมันไม่เคยเจ็บขนาดนี้
ก็หัวใจมันไม่เคยรักใครเท่าเธอมาก่อน
ที่ฉันตอนนี้ บ้าบอไม่มีเหตุผล

ก็รู้ไว้

ว่าหัวใจมันไม่เคยโดนกรีดเป็นแผล
แต่ฉันอยากให้เธอรู้สิ่งเดียวที่ฉันแคร์ คือหัวใจฉัน
เพราะมันต้องทนอยู่ เพื่อสู้ความจริงให้ไหว

ต่อให้รักเธอแค่ไหน แต่ในวันนี้
จะลืมเรื่องราวที่มี ชีวิตช่วงที่เลวร้าย
กอดตัวเองไว้ อีกนานถึงยอมให้ใจมันรับใครเข้ามา

อยู่กับแผลที่ตรงจิตใจ ก็แค่ลำพัง
อยู่กับแผลที่โดนหักหลัง และไม่มีใคร
ต่อให้ฉันจะดูอ่อนแอ
แต่ไม่ได้แปลว่าขอให้เธอกลับมารักกันเข้าใจไหม

แค่หัวใจมันไม่เคยเจ็บขนาดนี้
ก็หัวใจมันไม่เคยรักใครเท่าเธอมาก่อน
ที่ฉันตอนนี้ บ้าบอไม่มีเหตุผล

ก็รู้ไว้

ว่าหัวใจมันไม่เคยโดนกรีดเป็นแผล
แต่ฉันอยากให้เธอรู้สิ่งเดียวที่ฉันแคร์ คือหัวใจฉัน
เพราะมันต้องทนอยู่ เพื่อสู้ความจริงให้ไหว

ก็หัวใจมันไม่เคยเจ็บขนาดนี้
ก็หัวใจมันไม่เคยรักใครเท่าเธอมาก่อน
ที่ฉันตอนนี้อ่อนแอเพราะเพียงแค่ฉันทนพิษบาดแผลไม่ได้
แม้ตอนนี้อ่อนแอสักวันหน้าต้องทนพิษบาดแผลนี้ได้

เราก้อยินดีจริงๆ…
แต่กับตัวเราเองแหละที่ไม่ถูก…
ที่คิดเกินไปกว่าสิ่งที่เธอได้มอบให้มา..
ขอโทดนะคิดอย่างที่เธออยากจะให้เป็นไม่ได้….
ขอโทดนะเรามันอ่อนแอเกินไป…
ขอโทดที่ต้องทำอะไรให้มันลำบากใจ…
แต่เชื่อไว้อย่าง…เราไม่ได้ตายเพราะเรื่องแค่นี้…

แต่ตอนนี้….
ทำไมต้องร้องไห้ด้วยนะ…
รู้สึกแย่แบบบอกไม่ถูก !!
รู้สึกแย่ที่สุดเหมือนที่เคยเป็นมา…
เสียใจ ท้อใจ เศร้าดีเนอะ…
เรามันไร้สาระเองแหละ
มันจะมีใครเข้าใจเรามั้ยนะ…
เวลาที่เหลือต่อจากนี้….

ทุกอย่าง…
ทุกสิ่ง…
x ขอโทด

เป็นคนเดียวดายและไร้ตัวตน
เป็นผู้ที่ต้องทุกข์ทนกับความสิ้นหวัง
เป็นผู้หลงไหลในความไม่จีรัง
ในรักทุกครั้งมีความผิดหวังและรางเลือน

หัวใจมันจึงด้านชา
เพียงเพราะหยาดน้ำตาที่เคยรินไหล
มันค่อยเจือจางและเลือนรางออกจากใจ
สุดท้ายจึงหลุดไหลและเหือดแห้งไปจากรอยตา

จึงหันหน้าเข้าหาความเหงา
ที่ซึ่งปราศจาก เรา เหมือนเก่าก่อน
มีแต่ความเหงาความเศร้าของบทกลอน
ที่ที่ความอาทรไม่เคยย้อนสู่หัวใจ

หัวใจจึงพัดไหวในลมหนาว
พร้อมบันทึกเรื่องราวผ่านอักษร
บันทึกความเหงาความเศร้าเป้นบทกลอน
ให้ทุกตัวอักษรกล่าวความร้อนรอนในจิตใจ

จึงยังคงหลงไหลในความเหงา
ที่กระซิบบอกใจเราให้หวั่นไหว
เพียงความเหงาปลอบโยนเราและห่วงใย
เพราะคือผู้หลงไหลในความเดียวดาย…นิรันดร์

PS. อยู่กับความเหงา กอดกับความฝัน อยู่กับความหวังที่แทบไม่เหลือ…

By [P]roo[F]

แต่ได้รับรายงานส่วนใหญ่ว่า
โรคนี้จะเกิดกับคนที่อ่อนแอทางจิตใจขั้นรุนแรง อาการเบื้องต้นของโรคนี้เริ่มจากเชื้อพาหะจะเข้ามาใกล้
สร้างความสนิทสนมกันตามประสาคนรู้จัก แต่จะส่งผลถึงคลื่นไฟฟ้าในสมอง ซึ่งจะแปรเปลี่ยนคลื่นความถี่จากความรู้สึกธรรมดาฉันท์เพื่อน พี่ น้อง
ให้เป็นตามที่ใจตนเองต้องการ

ต่อจากนั้น เมื่อเชื้อโรคได้เข้าสู่ร่างกายแล้ว จะกระจายตัวอย่างรวดเร็วด้วยระยะเวลาอันสั้น
ซึ่งจะแปรตามความสัมพันธ์ที่มีมากหรือน้อยระหว่างผู้รับเชื้อกับผู้แพร่เชื้อ
ยิ่งมีมาก เชื้อก็จะยิ่งแพร่กระจายได้ไกล

โดยที่สภาพอากาศมีส่วนช่วยกระตุ้นให้เชื้อโรคแพร่กระจายได้ด้วย
ฤดูฝน มีคนโทรมาห่วงว่ากลัวจะเป็นหวัด : เชื้อโรคแพร่ไวขึ้น 30%
ฤดูหนาว มีคนสัมผัสมือแก้หนาว : เชื้อโรคแพร่ไวขึ้น 70%
ฤดูร้อน มีคนชวนไปเที่ยวทะเล : เชื้อโรคแพร่ไวขึ้น 25%

อาการของโรคนี้ โดยมากแล้วจะเริ่มจากการคิดเข้าข้างตัวเอง
จากนั้นก็จะเริ่มมีอาการอ่อนแอทางจิตใจมากขึ้นเรื่อยๆ จะส่งผลกระทบต่อไปถึงชีวิตประจำวัน เช่น ตื่นสายเพราะมัวคุย

ทางองค์การอนามัยโลก จัดให้เป็นโรคที่อันตรายอีกโรคหนึ่ง
เพราะได้มีผลกระทบต่อทั้งตัวผู้ติดเชื้อเอง ทั้งร่างกายและจิตใจอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ผลการวิจัยของสถาบันการแพทย์ชั้นนำ ได้ข้อสรุปตรงกันว่า โรคแพ้ความใกล้ชิดนั้น
อาการจะรุนแรงมากหรือน้อยต่างกันขึ้นอยู่กับตัวผู้รับเชื้อเอง หากเกิดอาการอ่อนแอทางจิตใจยิ่งมีมากเท่าไหร่
อาการของโรคนี้ก็จะน่ากลัวมากยิ่งขึ้น
ผลกระทบจากโรคนี้คือ เมื่อเชื้อโรคได้แพร่เข้าสู่หัวใจโดยทางเส้นเลือดนั้น
จะทำให้เกิดอาการท้อแท้ หมดหวัง สิ้นหวัง โทษตัวเอง น้อยใจชีวิต

ปัจจุบันนี้ ทางการแพทย์ยังไม่สามารถที่จะหาวัคซีนป้องกันได้
เพราะเนื่องจากเชื้อนี้เป็นไวรัส ไม่สามารถฆ่าให้ตายได้

ทำให้โรคนี้เมื่อเกิดขึ้นแล้ว จะเป็นๆ หายๆ ไม่สามารถระบุได้ว่าจะเป็นอีกเมื่อไหร่ และจะหายเมื่อไหร่
ขึ้นอยู่กับผลกระทบที่เกิดขึ้นว่ารุนแรงมากน้อยเพียงใด

แพทย์หลายท่านระบุว่า ” เวลา”
จะเป็นยารักษาโรคนี้ได้ดีที่สุด

ผมว่ามันเจ็บทั้งสองทางเลย แต่ถ้ามีคนถามแล้วให้คุณเลือก……

คุณจะเลือกข้อไหน !!??