[P]rooF's Blog

เป้นผู้หลงไหลในความอ่อนล้า
บนดวงหน้าหยาดน้ำตายังคงพร่าไหล
ผู้ซึ่งไม่เคยโหยหากำลังใจ
คนที่ใครและใครต่างหลงลืม

เป็นคนเดียวดายและไร้ตัวตน
เป็นผู้ที่ต้องทุกข์ทนกับความสิ้นหวัง
เป็นผู้หลงไหลในความไม่จีรัง
ในรักทุกครั้งมีความผิดหวังและรางเลือน

หัวใจมันจึงด้านชา
เพียงเพราะหยาดน้ำตาที่เคยรินไหล
มันค่อยเจือจางและเลือนรางออกจากใจ
สุดท้ายจึงหลุดไหลและเหือดแห้งไปจากรอยตา

จึงหันหน้าเข้าหาความเหงา
ที่ซึ่งปราศจาก เรา เหมือนเก่าก่อน
มีแต่ความเหงาความเศร้าของบทกลอน
ที่ที่ความอาทรไม่เคยย้อนสู่หัวใจ

หัวใจจึงพัดไหวในลมหนาว
พร้อมบันทึกเรื่องราวผ่านอักษร
บันทึกความเหงาความเศร้าเป้นบทกลอน
ให้ทุกตัวอักษรกล่าวความร้อนรอนในจิตใจ

จึงยังคงหลงไหลในความเหงา
ที่กระซิบบอกใจเราให้หวั่นไหว
เพียงความเหงาปลอบโยนเราและห่วงใย
เพราะคือผู้หลงไหลในความเดียวดาย…นิรันดร์

PS. อยู่กับความเหงา กอดกับความฝัน อยู่กับความหวังที่แทบไม่เหลือ…

By [P]roo[F]